Toespraak burgemeester Wouter Kolff, 10 september Ontmoetingskerk

Tijdens de bijeenkomst dinsdagavond 10 september in de Ontmoetingskerk sprak burgemeester Wouter Kolff de volgende woorden.

Beste mede-Dordtenaren, jongens en meisjes, dames en heren,

Gisteren heeft zich hier vlakbij een verschrikkelijk drama afgespeeld. Daarbij zijn vier mensenlevens verloren. Wendell, een politieman van het flexteam in Dordrecht heeft - en na onderzoek zijn we daar 99% zeker van - zijn dienstwapen gebruikt om zijn dochters Nayomi en Nicolle van 8 en 12 en Maryori de moeder van de kinderen uit het leven te rukken.

Dat dit een verschrikkelijke gebeurtenis is, is helder. Maar toch zijn er nog zoveel vragen. Op veel vragen hebben wij nog geen antwoord en op een aantal vragen zullen we misschien nooit een antwoord krijgen. Dat zorgt voor een mix van heftige emoties. Boosheid, onbegrip, intens verdriet en pijn. Die emoties heb ik ook ervaren in het contact met de families. Al die emoties vechten om voorrang. Dat is soms een worsteling, maar er moet wel ruimte zijn voor al die emoties.

Ik proef veel saamhorigheid in deze buurt, op scholen, op de sportverenigingen. Laten we wat we voelen ook vooral met elkaar delen, er voor elkaar zijn, elkaar steunen. Ik heb gisteravond bij de mensen die ik gesproken heb in de directe omgeving gemerkt dat dit in Sterrenburg gebeurt. Dit is een hechte wijk.Kinderen die bij elkaar aanbellen om buiten te spelen of gewoon met elkaar te chillen.

Ik sprak gisteren een buurjongen die mij vertelde dat hij in zijn schoolklas 2 minuten stilte ging organiseren. Het zijn vaak deze kleine lichtpuntjes die weer wat hoop geven en helpen om die emoties een plek te geven. De kinderen zijn op de lagere school Het Kristal bijna naast het huis opgegroeid met vriendjes en vriendinnetjes.

Nicolle begon net aan nieuwe fase in de brugklas op het Insula College. Waarschijnlijk al dromend over een toekomst… een toekomst zoals we nu weten die er nooit zal zijn. De groep 8 die voor de zomer uit elkaar is gegaan, is vandaag bij elkaar geweest om te praten over dit drama. Maar ook de leerkrachten zijn geraakt. Ik hoop dat ze steun bij elkaar kunnen vinden, zowel huidige als oude klasgenootjes.

Naomi, de jongste van het gezin was 8 jaar oud. Als je 8 jaar oud bent,  dan is een kind voor je gevoel gisteren nog een peuter. Maar ineens is 8 ook al heel groot. Kinderen van 8 lopen zelf naar school of halen eerst een vriendje of vriendinnetje op. Ze spelen buiten 'tot de lantaarns' aangaan en zijn soms al zo verrassend wereldwijs. Kinderen van 8 zijn echt al op de hoogte van situaties van anderen. Ik moet er niet aan denken hoe het gisteren allemaal is gegaan….

Beste mensen,

Het is niet de eerste keer dat we hier een groot verdriet delen. Het verdriet om Milly Boele hier in Sterrenburg is er nog steeds. Ook nu is er veel verdriet en ongeloof in deze wijk. Maar ik heb ook gehoord dat deze wijk juist op die moeilijkste momenten voor elkaar klaarstaat, elkaar steunt en elkaar erdoorheen sleept.

Mijn gedachten gaan ook uit naar de hulpdiensten, naar het politiekorps. Collega's van de politieman hebben tot vijf uur die middag nog gewoon gewerkt met deze collega. En dan een paar uur later knapt er schijnbaar iets in zijn hoofd. En diezelfde collega's gaan, dienstbaar als altijd, af op deze melding. Ook voor hun is dit een onwerkelijke situatie. En tegelijkertijd zijn zij degenen die gewoon aan zet zijn om hun werk uit te voeren. In die emotionele achtbaan zijn zij nu gewoon op straat hard aan het werk om te doen waar hun hart ligt. Ik was vanmiddag bij de politie en heb daar diezelfde emotionele worsteling ervaren die wij hier met elkaar ervaren. Ook daar leven - net als bij u en bij mij - veel vragen die op dit moment of misschien wel nooit een antwoord krijgen.

Laten we daarom niet speculeren of oordelen, maar laten we ons nu vooral richten op elkaar. Er voor elkaar zijn, elkaar steun bieden, een luisterend oor, een schouder, een knuffel. En naar elkaar om blijven kijken. Ik ben ervan overtuigd dat deze buurt dat kan. Niet alleen nu maar ook morgen, volgende week, volgende maand en volgend jaar. Laten we onze energie niet steken in het vellen van oordelen en speculaties maar laten we elkaar juist steunen.

Aan emoties zit geen eindtijd. Let op elkaar en hou elkaar vast.